فیلم «دوئل» به عنوان یک فیلم کلاسیک و عاشقانه، باتوجه به جغرافیای داستان و واقعه جنگ، نیازمند موسیقی ویژه‌ای است. پایه موسیقی فیلم را «نی انبان» تشکیل می‌دهد که در تلفیق با کمانچه و به همراهی ارکستر و سینتی‌ سایزر، ریتم‌های مناطق جنوبی ایران را القا می‌کند.

در لحظات پرآشوب و پرتنش جنگ، سازهای «مسی» مانند هورن و ترومپت و ترومبون به همراهی گروه کر تلفیقی را بوجود می‌آورند که بتوان هرچه بیشتر التهاب درونی این صحنه‌ها را به تماشاگر منتقل کرد.

نی در این موسیقی، شاید تنها سازی باشد که بتواند بغض فروخورده‌ی سرزمینی را فریاد کند که زمانی دارای نخلستان‌هایی وسیع و پربار بوده و اینک به برهوتی سوخته بدل شده است. برای بیان تنهایی و بی‌کسی زینال و نشان دادن عمق داغ و درد ننگی که بر دوش حمل می‌کند، نیازمند سازی بودیم که بتواند این غربت را القا کند. «ابوا» ساز تنهایی است و به‌خوبی از عهده‌ی این مفهوم برآمده است.

پرهیز از ملودی و استفاده مناسب و بیشتر از رنگ سازها و فضا دادن به تصویر و به‌کارگیری نت‌های «دی‌ سوناس» و ضربه‌های تیمپانی و بهره‌برداری مناسب از افکت در موسیقی، از ویژگی‌های دیگر این اثر است.

عنوانکیفیت 128کیفیت 320

دوئل

۱۳۸۲

آهنگساز مجید انتظامی
دستیار آهنگساز آذرنوش صدرسالک
ویولن خاچیک بابایان، همایون رحیمیان، ابراهیم لطفی، نیما زاهدی، علی جعفری‌پویان
آلتو سیاوش ظهیرالدینی، اعیا اعتمادی
ویولن سل کریم قربانی، محسن تویسرکانی
کنترباس علیرضا خورشیدفر
هورن مسعود غریب‌نواز، حسین میرزایی
ترومبون حسین شریفی
ترومپت منوچهر بیگلری، علی فراهانی
نی انبان حسین تاوان
ابوا مجید انتظامی
نی پاشا هنجنی
پیانو بهرام دهقان‌یار
کمانچه اردشیر کامکار
سازهای کوبه‌ای کوروش بزرگ‌پور
 گروه کر سودابه شمس، گلنوش انتظامی، مریم ابراهیم‌پور، علی تفرشی، شهرام رکوعی، بهرنگ شگرف‌کار
تک‌خوان زن مریم ابراهیم‌پور
صدابردار ناصر فرهودی، رحیم ناحی، مهدی سوهانی
ضبط موسیقی استودیو پاپ